In de Westerse samenleving wordt de autoritatieve opvoedingsstijl als meest nastrevenswaardige opvoedingsstijl gezien. De opvoedingsstijl wordt gekenmerkt door warmte en responsiviteit maar tegelijkertijd ook controle hebben van en eisen stellen aan het kind. Het is gebleken dat in gezinnen waarbij stress speelt, door bijvoorbeeld het leven in armoede, het minder makkelijk is om deze opvoedingsstijl te hanteren(Reelick 2010). Fred Reelick (2010) stelt dat hoe langer de armoede aanhoudt, hoe groter de stressbelasting zal zijn. Armoede en andere economische problemen in een gezin kunnen tot gevolg hebben dat ouders zich zorgen maken en stress ervaren. Dergelijke psychische spanningen kunnen vervolgens een negatieve invloed hebben op zowel de onderlinge relaties in het gezin als op de kwaliteit van het opvoedingsgedrag (Snel, E., Hoek, T. & Chessa,T., 2001). Door spanningen tussen partners en stress door armoede kan het voorkomen dat ouders  niet genoeg tijd en energie hebben voor een warme en betrokken relatie met hun kinderen. Soms leiden depressieve gevoelens van ouders zelfs tot acute opvoedingsproblemen, zoals kindermishandeling en verwaarlozing (Snel, E., Hoek, T. & Chessa,T., 2001). Uit onderzoek van Reelick (2010) blijkt juist dat ouders in een situatie van langdurige armoede niet veel andere vormen van opvoedingsgedrag hanteren dan ouders in een situatie van niet langdurige armoede. Wel geeft hij aan dat moeders met een uitkering meer geneigd zijn om (hard) te straffen, minder geneigd zijn om consequent te straffen, minder geneigd zijn om hun kinderen te leren hoe zij beleefd moeten zijn en meer geneigd zijn om ongewenst gedrag te negeren dan moeders uit de normeringsgroep (in zijn onderzoek).

 Literatuurlijst

Snel, E., Hoek, T. & Chessa, T. (2001) Kinderen in armoede: opgroeien in de marge van Nederland. Uitgeverij van Gorcum.